• Ook als het op een rechtszaak aankomt, kunt u op ons rekenen.
  • Afdracht is binnen 24 uur van betaling
  • Bij ons bent u geen dossiernummer, maar een klant!
  • Met een actief incassobeleid vaak een betere betaalmoraliteit!
  • Wel uw geld ontvangen, maar ook uw klant behouden?
  • Boeken we geen resultaat?Dan heeft u ook geen kosten!

Schuldhulpverlening gaat geld kosten

Dinsdag en woensdag beslist de Kamer over de nieuwe schuldhulpverleningswet. Eigenlijk wordt niemand er mee geholpen.

Gemeenten en schuldhulpverlenende instanties zijn de enige die hier voorstander van zijn. Nogal wiedes, want daar loopt het spaak, die doen iets niet goed. Susanne van Dijk van MKB Nederland luidt de noodklok over de nieuwe Wet gemeentelijke schuldhulpverlening die vandaag en morgen in de Tweede Kamer wordt behandeld.

Ze krijgt steun van directeur Jeanine van Noordenne van de Nederlandse Vereniging van Incassobureaus: Het is gevaarlijk. Met deze wet bied je mensen een walhalla aan voor een half jaar. Zelfs staatssecretaris De Krom van Sociale Zaken moet niets van het moratorium hebben, dat door de oppositie en het CDA in de wet is gefietst.

Tegenstanders hebben grote bezwaren tegen de wet omdat die de schulden van mensen die bij de gemeente aankloppen voor hulp voor een half jaar bevriest. Slecht voor ondernemers die nog langer moeten wachten op hun geld, maar ook slecht voor de belastingbetaler en de rechterlijke macht. Want omdat de rechter het moratorium moet opleggen dreigen duizenden nieuwe rechtzaken. ‘Dat kost naar schatting tientallen miljoenen per jaar’, zegt Van Dijk. Een bedrag dat het ministerie van Justitie niet kan bevestigen omdat het geen openbare schattingen betreft.

De zieligheidsfactor speelt een te grote rol’, vindt Van Noordenne van de NVI. ‘Je moet juist bovenop schulden zitten. Mensen met schulden kunnen vaak niet met geld omgaan en als dit moratorium wordt ingevoerd worden de rekeningen weliswaar bevroren, maar kunnen ze doorgaan met schulden makenbij andere partijen.’

Zielig  

Ze krijgt onverwacht bijval van John van der Pauw van het Cliëntenberaad Almere, dat de belangen behartigt van mensen in de bijstand. ‘In de schuldhulpverlening is veel empathie met de mensen die ze helpen, maar sommige mensen blijven bewust schulden maken. Die sluiten een derde telefoonabonnement af. Endemisch is het. Wij zien mensen die bitter weinig willen leren.’

Intussen stromen steeds meer mensen de schuldhulpverlening in. Uit de laatste cijfers van brancheorganisatie NVVK over 2009 blijkt dat ruim 53.000 mensen een aanvraag bij de schuldhulpverlening deden: een toename van ruim 9.000 ten opzichte van het jaar ervoor. Ook het gemiddelde schuldbedrag steeg naar 33.700 euro, verdeeld over gemiddeld zeventien schuldeisers.

Geslaagde hulpverlening was er in maar 31 procent van de gevallen. Pronken met puike rendementscijfers kan de schuldhulpverlening niet. ‘Het zijn cijfers waar je heel verdrietig van wordt’, zegt Van Noordenne.

Verdriet 

De kritiek op de branche is wijdverbreid. In januari bleek in een uitzending van De Ombudsman dat de Kredietbank Rotterdam, die mensen met financiële problemen moet helpen, ze juist dieper in de problemen duwt. Door het beleid van de Kredietbank nemen de schulden niet af, maar lopen ze juist verder op omdat zo lang op bemiddeling moet worden gewacht. De Rotterdamse casus is niet de enige: vanuit Almere tot Walcheren klinkt dezelfde kritiek.

Het is vijf voor twaalf. In dit wetsvoorstel krijgen gemeenten weer de jaarlijkse cheque zonder voorwaarden of eisen’, stelt onafhankelijk schuldadviseur Peter Westen, die niet snapt dat het Rijk geen voorwaarden stelt aan de kwaliteit van de schuldhulpverlening waar ze via het Gemeentefonds miljoenen in pompt. Uit frustratie heeft hij Stichting S.O.S. opgericht. ‘Dat staat voor schuld oplossingen voor schuldhebbers en -eisers. Als je de cijfers goed bekijkt zie je dat 85 procent van de schuldhebbers met problematische schulden nooit schuldenvrij wordt. Dat zijn tienduizenden gezinsdrama’s.’

Volgens lector rechten, schulden en invordering van de Hogeschool Utrecht Nadja Jungmann laat de effectiviteit van de schuldhulpverlening in bepaalde gemeenten te wensen over, maar kun je niet verwachten dat iedereen schuldvrij wordt, ook omdat verslavingen en psychische problemen een rol spelen. ‘Soms is het ook al een prestatie als je ervoor zorgt dat iemand zijn huis niet wordt uitgezet.’

Ze is kritisch over het feit dat het wetsvoorstel geen kwaliteitseisen bevat. ‘Echt een gemis.’ Ze legt uit dat toen de wet geschreven werd het veld zelf werkte aan eigen kwaliteitseisen via NEN-certificering. ‘Maar die is mislukt. Nu ontbreekt het aan minimale kwaliteitseisen. Het enige wat je zo zou kunnen opvatten is dat de wachtlijst voor de hulpverlening maximaal vier weken mag bedragen. Maar daar staat geen sanctie op.’ De wet schrijft vooral voor dat er ‘iets’ gedaan moet worden.

Of de kwaliteit zo vrijblijvend aan gemeenten over kan worden gelaten is de vraag. Uit de monitor tijdelijke middelen schuldhulpverlening, die eind vorig jaar in opdracht van het ministerie werd gemaakt, blijkt dat 19 procent van de gemeenten de extra 134 miljoen euro die het Rijk voor 2009 tot 2011 uitkeerde geheel of gedeeltelijk niet inzette voor extra schuldhulpverlening.

Horrorverhalen 

En dan zijn er de horrorverhalen zoals die van Van der Pauw uit Almere die zijn gemeente er jaren een potje van zag maken, bijvoorbeeld omdat de schuldhulpverlening er tussen twee organisaties is verdeeld. ‘Verantwoordelijkheid om een schuldregelklaar dossier samen te stellen wordt heen en weer geschoven. Wachttijden van een half jaar zijn geen uitzondering. Je hebt geen nieuwe wet nodig, je moet heldere en duidelijk eisen stellen. Hij zucht, want eigenlijk is er maar een (onhaalbare) oplossing. Zorgen dat mensen genoegen nemen met wat ze hebben.’

Bron: De Pers